دو ردیف خاکریز در اطراف شهر عکا قرار داشت. حضرت بهاءالله ساکنان آن را «اولاد افاعی» (فرزندان افعی) نامیدند. در محدودۀ دروازه های این شهر هیچ منبع آبی وجود نداشت؛ عکا پر از کک، و مرطوب بود و کوچه‏هایش تنگ و تاريک و کثيف و پيچ در پيچ بودند. حضرت بهاءالله در نامه ای که به سلطان ترک نوشتند، عکا را با بیانی بدین مضمون توصیف کردند: «آن شهر خرابترین شهرهای دنیا و زشت ترینِ آنها از نظر ظاهر، نفرت انگیزترین آنها از نظر هوا و متعفن ترین آنها از نظر آب است. گویی دارالحکومۀ جغد است». ^(١٦)

عکس ٣ از ٣٤: یکی از راهروهای عمومی باریک شهر عکا.